บทนำ: จุดชี้ชะตางานวิจัย… ข้อมูลที่ดีมาจาก “วิธีการเก็บ” ที่ถูกต้อง เมื่อคุณเดินหน้าทำวิทยานิพนธ์ (Thesis) หรือสารนิพนธ์ (IS) มาจนถึง “บทที่ 3 (ระเบียบวิธีวิจัย)” สิ่งที่นักศึกษาทุกคนจะต้องตัดสินใจและระบุให้ชัดเจนคือ “คุณจะไปเอาข้อมูลมาจากไหน?” และ “จะใช้วิธีอะไรในการเก็บมา?” หลายคนมักคิดว่าการทำวิจัยก็แค่การสร้าง Google Forms...
บทนำ: เมื่อ “ตัวเลข” ไม่สามารถอธิบาย “ความรู้สึกส่วนลึก” ของมนุษย์ได้ ในการทำวิจัย หากเราอยากรู้ว่าวัยรุ่นไทยใช้เวลากับสมาร์ทโฟนกี่ชั่วโมงต่อวัน เราสามารถแจกแบบสอบถามเพื่อหาค่าเฉลี่ยได้ แต่ถ้าเราเปลี่ยนคำถามเป็น “ประสบการณ์ของการเป็นเหยื่อ Cyberbullying รู้สึกอย่างไร และมันเปลี่ยนมุมมองชีวิตของพวกเขาไปอย่างไร?” แบบสอบถามที่มีแค่ตัวเลือก 1-5 คงไม่สามารถเข้าถึงบาดแผลและความรู้สึกที่แท้จริงได้ เมื่อความจริง (Truth) ไม่ได้มีแค่ด้านเดียว...
บทนำ: จะทำอย่างไร… ถ้าระเบียบวิธีวิจัยแบบเดิม ไม่สามารถอธิบายปรากฏการณ์ใหม่ได้? ในการทำวิทยานิพนธ์หรือการทำวิจัยโดยทั่วไป กระบวนการที่เราคุ้นเคยที่สุดคือการ “ทบทวนวรรณกรรม (Literature Review)” ในบทที่ 2 เพื่อหา “ทฤษฎี (Theory)” จากนั้นก็นำทฤษฎีนั้นมาตั้งสมมติฐาน และลงพื้นที่เก็บข้อมูลเพื่อพิสูจน์ว่าทฤษฎีนั้นเป็นจริงหรือไม่ (Deductive Approach หรือ การอนุมาน)...
บทนำ: ทำวิจัยโดยไม่ต้องลงพื้นที่… เป็นไปได้จริงหรือ? เมื่อพูดถึง “การทำวิจัย” ภาพแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของนักศึกษาหลายคนคือ การเดินแจกแบบสอบถามเป็นร้อยๆ ชุด การเข้าไปนั่งสัมภาษณ์ผู้บริหาร หรือการทดลองในห้องปฏิบัติการ แต่คุณรู้หรือไม่ว่า มีงานวิจัยจำนวนมหาศาลที่สร้างองค์ความรู้ระดับโลกขึ้นมาได้ โดยที่ผู้วิจัยแทบไม่ต้องก้าวเท้าออกจากห้องสมุดหรือหน้าจอคอมพิวเตอร์เลย! ระเบียบวิธีวิจัยที่ทรงพลังและมักถูกมองข้ามนั้นก็คือ “การวิจัยเอกสาร” (Documentary Research) นักศึกษาหลายคนมักสับสนและคิดว่า การอ่านเอกสารก็คือการทำ “ทบทวนวรรณกรรม...
บทนำ: เมื่อ “ตัวเลข” และ “ความรู้สึก” ต้องทำงานร่วมกัน ในโลกของการทำวิทยานิพนธ์ (Thesis) และการวิจัย คำถามคลาสสิกที่นักศึกษามักจะเถียงกันในใจ (หรือเถียงกับอาจารย์ที่ปรึกษา) คือ “ตกลงงานวิจัยเรื่องนี้ ควรใช้เชิงปริมาณ (Quantitative) หรือเชิงคุณภาพ (Qualitative) ดี?” ถ้าเลือก เชิงปริมาณ...
บทนำ: เปลี่ยนปัญหาหน้ากระดาน ให้เป็นผลงานวิชาการชิ้นเอก “เด็กส่งงานไม่ตรงเวลา” “นักเรียนอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้” “สอนเรื่องนี้ทีไร เด็กหลับทั้งห้องทุกที” … เชื่อว่าคุณครูทุกท่านคงคุ้นเคยกับเสียงบ่นในใจเหล่านี้เป็นอย่างดี ปัญหาในห้องเรียนคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่คุณครูทราบหรือไม่ครับว่า ปัญหาชวนปวดหัวเหล่านี้แหละ คือ “ขุมทรัพย์” ชั้นดีในการทำวิจัย! เมื่อพูดถึงคำว่า “การทำวิจัย” คุณครูหลายท่านอาจจะนึกถึงเล่มวิทยานิพนธ์หนาเตอะ สถิติที่ซับซ้อนยุ่งยาก และการเก็บข้อมูลระดับประเทศ...
บทนำ: เจาะลึกความจริงที่ซ่อนอยู่ด้วย “กรณีศึกษา” ในการทำวิทยานิพนธ์ (Thesis) หรืองานวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เมื่อคุณต้องการศึกษาปรากฏการณ์ใดปรากฏการณ์หนึ่งอย่างลึกซึ้ง การแจกแบบสอบถามให้คน 400 คนอาจให้คำตอบได้แค่ผิวเผินว่า “เกิดอะไรขึ้น” หรือ “มีสัดส่วนเท่าไหร่” แต่ถ้าคุณต้องการรู้ลึกถึงขั้นว่า “ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้น?” และ “มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?” ระเบียบวิธีวิจัยที่ทรงพลังที่สุดและถูกหยิบยกมาใช้มากที่สุดก็คือ...
บทนำ: จุดเริ่มต้นของการค้นหาความจริงคือการ “อธิบาย” สิ่งที่เป็นอยู่ ในการทำวิทยานิพนธ์ (Thesis) หรือสารนิพนธ์ (IS) เมื่อคุณเดินเข้าไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาพร้อมกับหัวข้อวิจัย คำถามแรกๆ ที่คุณมักจะโดนถามคือ “งานวิจัยนี้เป็นรูปแบบไหน? เชิงพรรณนา เชิงทดลอง หรือเชิงหาความสัมพันธ์?” นักศึกษาหลายคนมักจะชะงักและสับสนกับคำว่า “การวิจัยเชิงพรรณนา (Descriptive Research)” บางคนคิดว่ามันคือการเขียนเรียงความบรรยายยาวๆ...
บทนำ: ทำไมใครๆ ก็เลือกใช้ “การวิจัยเชิงสำรวจ”? เมื่อพูดถึงการทำวิทยานิพนธ์ (Thesis) สารนิพนธ์ (IS) หรืองานวิจัยทางการตลาด ระเบียบวิธีวิจัยที่ได้รับความนิยมสูงที่สุดและพบเห็นได้บ่อยที่สุดคงหนีไม่พ้น “การวิจัยเชิงสำรวจ” (Survey Research) สาเหตุที่ระเบียบวิธีวิจัยนี้ครองใจนักศึกษาและนักวิจัยทั่วโลก เป็นเพราะมันสามารถเก็บข้อมูลจากคนจำนวนมากได้อย่างรวดเร็ว ประหยัดงบประมาณ และสามารถนำข้อมูลมาแปลงเป็นตัวเลขเพื่อวิเคราะห์ทางสถิติได้อย่างชัดเจน แต่ในความง่ายนั้นก็แฝงไปด้วยความท้าทาย เพราะหากคุณ “ออกแบบแบบสอบถามผิด”...
